Cellist ARNE DEFORCE

>> 

Von Weit. Antlitz 1993 (12’) voor cello en piano

De ondertitel van Von Weit. Antlitz (Van ver. Gelaat) zegt ons iets meer: 'Tekening voor cello en piano'. Wat er in dit tien minuten durende stuk gebeurt, zou men inderdaad kunnen omschrijven als het aarzelende, steeds onderbroken schetsen - met een griffel, een pen of een zacht potlood - van onvolledige contouren, met hier en daar arceringen, maar ook witte vlakken. De tempoaanduiding is 'zeer langzaam', tussen dertig en veertig slagen per minuut. Er zijn in dit stuk eerder 'staande' klanken die naast elkaar plaatsnamen, elkaar aflossen, op elkaar reageren; of klanken die afbrokkelen of uitdoven, doordat het ene onderdeel na het andere verdwijnt. Klanken ook waarvan de herinnering wordt vastgehouden door het aanhouden van de niet-actieve, niet gedempte snaren van de piano, Tere, scherpe, vale klanken (de cellist moet vaak zonder enig vibrato spelen), maar soms ook agressieve, schreeuwende, striemende en schrille klanken die met de punt van de strijkstok worden voortgebracht. Emoties zijn in dit werk tot minimale zinspelingen beperkt. Er zijn klanken die associaties opwekken, wat de luisteraar echter op een dwaalspoor brengt: Er wordt niet naar iets visueels gezocht, de klank is het gezochte. Mogelijk verwijzen de klanken naar een rationele achtergrond, wat zowel te weinig als te veel zegt: 'Wanneer ik achter een compositie een dubbele maatstreep trek, heb ik geen geheim prijsgegeven; men krijgt slechts een ander geheim, namelijk het stuk zelf, te horen.' 

© Arne Deforce naar Heinz Josef Herbort